Dla wielu z Was trening siłowy w ciąży może budzić początkowo kontrowersyjne uczucia. I dla mnie jeszcze jakiś czas temu nie było oczywiste, że w zdrowej ciąży można trenować siłowo przy uwzględnieniu kilku ważnych czynników. Będąc w ciąży nie budujemy formy a skupiamy się na podtrzymaniu dotychczasowej sprawności fizycznej i do przygotowania do porodu. Taki trening przygotuje Cię również do największego wyzwania w Twoim życiu – do macierzyństwa.

Żeby to wszystko zaistniało potrzebujesz profesjonalisty z doświadczeniem w treningu z kobietami w ciąży, który stworzy bezpieczne dla Ciebie warunki. Trenera, który będzie widział Ciebie, Twoje potrzeby i będzie umiał realnie ocenić Twoje możliwości.

Dzisiaj chciałabym się z Wami podzielić swoim doświadczeniem z sali treningowej, które zdobywam od 2018 roku i nieprzerwanie się rozwijam, ćwicząc z kobietami w różnym zaawansowaniu ciąży.

Większość z Was zastanawia się czy trenowanie w ciąży CrossFitu, sztuk walki, biegania, ale również podnoszenia ciężarów nie zaszkodzi dziecku i Wam.

 To pytanie zadaje co druga moja klientka będąca w ciąży. Odpowiedź jest bardzo indywidualna.

Wyobraź sobie, że planujesz największą i najdłuższą podróż swojego życia. Wymarzone miejsce od lat. W jaki sposób wybierasz się w taką podróż? Kupujesz bilet, bierzesz urlop i lecisz? A może jesteś typem osoby, która długo planuje i starannie przygotowuje trasę zwiedzania?  Czy w jednym i drugim przypadku potrzebujesz choćby niezbędnego minimum do tej podróży? Butów, plecaka, bułki na drogę i wody?

To samo dotyczy odpowiedzi, kiedy można zacząć ćwiczenia po porodzie. Jak przejdziesz przez podstawy. Kiedy nauczysz się tzw. minimum. Poród to ogromny wysiłek dla Twojego ciała i dla duszy. Podróż, w której dziecko dyktuje warunki, a Ty jesteś wykonawcą wspierającym w tej podróży. Ciało przeszło wiele podczas ciąży i porodu. Będzie przechodzić wiele podczas połogu i dalszego etapu, jakim jest macierzyństwo.

Nie zapominaj o tym! Pamiętam, jak pisałam, że po operacji kolana nie lecimy od razu na bieżnie… no właśnie!!! Kiedy można zacząć ćwiczenia po porodzie? Po części już wiesz. Minimum to według mnie podstawa pozwalająca w bezpieczny sposób przygotowywać ciało do budowania formy.

Jesteś świeżo upieczoną mamą, która myśli o powrocie do formy po ciąży w sposób bezpieczny? A może chciałabyś już wrócić na siłownię, tylko nie wiesz, jak się za to odpowiednio zabrać ?

Rozumiem Twoje obawy. Co trzecia kobieta po porodzie nie wie, w jaki sposób ćwiczyć po ciąży. Każda z nas chciałaby wyglądać i czuć się świetnie! Ja też tak miałam to zrozumiałe.

Tydzień temu dostałam sms od mojej podopiecznej, że została świeżo upieczoną mamą. Mimo że moja podopieczna to bardzo wysportowana i świadoma kobieta. (Trenuje gimnastykę od ponad 10 lat) nie do końca wiedziała, co może robić, a czego nie powinna na tym etapie. Dlatego zwróciła się do mnie o pomoc. Dodatkowo ma to szczęście, że maleństwo przesypia większość czasu i tym samym ma przestrzeń dla siebie. Zapytała, czy może wykonywać jakiekolwiek ćwiczenia, a jeśli tak to, jak ten trening powinien wyglądać.

Pomyślisz – tydzień temu urodziła i już biegnie na mate? Szalona! Zadam Ci teraz pytanie. Czym jest dla Ciebie powrót do formy po ciąży?

Dla mnie to droga składająca się z trzech etapów.

1. Powrót do zdrowia.
2. Przygotowanie ciała do aktywności fizycznej.
3. Utrzymanie zdrowej formy na całe życie.

Dlatego według mnie to nie było, nie jest za wcześnie. Powiem więcej, im dłużej czekamy z działaniem, tym później pozwalamy naszemu ciału na powrót do zdrowia.

Na początku właśnie warto się skupić na POWROCIE DO ZDROWIA. Budowaniu podwalin pod formę. A co za tym idzie wdrożenie minimum 3 sposobów, które odpowiadają za lepszą regenerację po porodową. Ciekawi Cię co to jest?

Jesteś sama. Przeraźliwie sama. Jedynym twoim towarzyszem jest twój własny niepokój, on z kolei nie opuszcza cię ani na chwilę. Martwisz się zdrowiem dziecka, jego zachowaniem i przeraża cię własna niekompetencja. Obwiniasz się, że jesteś złą matką i boisz się podjąć jakąkolwiek decyzję – pójść na spacer, ubrać dziecko w czapeczkę… wszystko wydaje się takie trudne…

Żeby było “weselej” – to, co zwykle rozświetlało ci dzień – łyk kawy, gryz pączka, parę stron kryminału, trening – przestaje cię podnosić na duchu. Czujesz, jakby skończyło ci się paliwo, jesteś smutna i przygnębiona. Nie masz też przyjemności z zajmowania się dzieckiem – jego płacz na zmianę złości cię i wpędza w poczucie winy, nie wiesz, czego od ciebie chce.

Kiedy zaglądasz w głąb samej siebie, tam, gdzie chciałabyś znaleźć miłość do tej małej istoty – znajdujesz pustkę. Wstydzisz się tego koszmarnie przed sobą i innymi, więc nikomu się z tego nie zwierzasz. Nie chcesz spotykać się z innymi matkami, bo ich dzieci i one same wyglądają na szczęśliwsze. Kiedy myślisz o swoim przeszłym życiu, przepełnia cię tęsknota, za którą też się obwiniasz. Nie masz apetytu, śpisz płytko, nie możesz zasnąć, chociaż dziecko śpi. Czasem myślisz, że chciałabyś wylogować się z tego wszystkiego, w dowolny sposób – coś przedawkować, zapić wódką i wreszcie poczuć spokój.

Najlepiej – wieczny.

Kiedy czytasz ten opis – bez względu na to, czy się w nim odnajdujesz, czy nie – to pewnie czujesz, że macierzyństwo w takim stanie to koszmar.

Tymczasem problem depresji poporodowej – bo to jej objawy zostały tu opisane, dotyczy co piątej kobiety.

Nie wszystkie trafiają do psychiatry i psychoterapeuty. Mit Matki Polki trzyma się dobrze, każe zagryzać zęby w sztucznym uśmiechu i brać się w garść. Bo przecież “to najszczęśliwszy czas w życiu kobiety”, “jedyne prawdziwe spełnienie”.